بیوگرافی احمدی نجفی مصاحبه و ماجرای ازدواج با همسر خارجی اش

مجله بانوان

/

جالب و خواندنی [داغ]

/

بیوگرافی احمدی نجفی مصاحبه و ماجرای ازدواج با همسر خارجی اش

[ اخبار داغ, همسر احمد نجفی, سید احمد نجفی شوشتری, دختر احمد نجفی, خانواده احمد نجفی, پسر احمد نجفی, بیوگرافی همسر احمد نجفی, بیوگرافی احمد نجفی, ازدواج مجدد بازیگران, ]

خرید اینترنتی کفی افزایش قد

بیوگرافی احمدی نجفی +مصاحبه و ماجرای ازدواج با همسر خارجی اش

سید احمد نجفی شوشتری (متولد 2 فروردین 1327 در خرمشهر) بازیگر سینما و مجری برنامه تلویزیونی است.

او در برنامه صندلی داغ به مجری گری پرداخت.

خاندان وی از شوشتر به خرمشهر کوچیدند و وی در سال 1327 در این شهر به دنیا آمد.

نجفی در سال 1352 پس از اخذ دیپلم راهی امریکا شد. وی در رشته طراحی صحنه تحصیلات دانشگاهی خود را به پایان رساند.

احمد نجفی در سال 1359 معاون شبکه دو سیما شد.

همسر احمد نجفی سید احمد نجفی شوشتری دختر احمد نجفی خانواده احمد نجفی پسر احمد نجفی بیوگرافی همسر احمد نجفی بیوگرافی احمد نجفی ازدواج مجدد بازیگران

احمد نجفی در برنامه دورهمی

برنامه دورهمی با اجرای مهران مدیری شب گذشته 27 دی ماه 1396 ساعت 23 روی آنتن شبکه نسیم رفت. مهران مدیری در این برنامه میزبان احمد نجفی بازیگر سینما و تلویزیون و مجری برنامه صندلی داغ بود.

مهران مدیری گفتگو با احمد نجفی را با سوال درباره سن او آغاز کرد . مجری صندلی داغ درباره سنش گفت :من به اندازه سنم زندگی کرده ام و از زندگی لذت برده ام ، من در دوم فرورردین ماه 1327 به دنیا آمده ام و همیشه به مادرم میگفتم که خدا در دومین روز عید به تو عیدی داد.

حضور احمد نجفی در دنیای سیاست

مهران مدیری از حضور پررنگ احمد نجفی در دنیای سیاست گفت و از او خواست در این باره صحبت کند. مجری صندلی داغ ضمن تکذیب بسیاری از صحبت ها درباره او گفت:من یک هنرمندم و کار فرهنگی میکنم و از هر راهی برای انجام این کار استفاده میکنم، اینکه گفته میشد من نور چشمی دولت هستم اصلا و ابدا درست نیست . من تنها از سیاست برای رسیدن به اهداف فرهنگی استفاده کردم و در آن دوره کمی فعال تر بودم . حتی ماجرای ممنوع الکاری را هم تکذیب میکنم . من در دوره آقای ضرغامی با مشکلی مواجه شده بودم و برای حل آن لباس جنگ پوشیدم و به نزد ایشان رفتم ، نامه ای از حراست آمده بود که تکلیف احمد نجفی را مشخص کنید اما همه اینها مربوط به قبل از دوره نهم ریاست جمهوری بود. من حتی برای رفع سانسور بسیاری از فیلم ها در سینمای ایران تلاش کردم اما شایعات زیادی درباره من وجود داشت و گفته میشد احمد نجفی برای یک برنامه 20 دقیقه ای 2 میلیارد میگیرد ، این جملات و صحبت ها برای خود من هم شوکه کننده بود.

من از شرایط سیاسی به نفع جامعه هنری استفاده کردم و تنها به فکر گرفتن امکانات برای شغلم و هنرمندان بودم و همه خواسته های من صنفی بود و این یک فرصت بود تا از سیاست در فرهنگ استفاده کنم.

اختلاف سنی احمد نجفی و همسرش چقدر است

احمد نجفی درباره ماجرای عاشق شدن و ازدواجش گفت:من همسری دارم از اوکراین که وقتی همسر من شد 21 سال داشت و من آن زمان 41 ساله بودم اما عشق بین ما ایجاد شد. ما در یک فیلم با هم همکار بودیم و من آنقدر سختگیر بودم که همسرم سه بار در این فیلم از دست حجم کارهایی که من به او میدادم گریه کرد اما دست تقدیر اینگونه رقم زد که ایشان یکسال بعد به طور اتفاقی به ایران آمدند و همسر من شدند.

احمد نجفی درباره احساس خوشبختی در زندگی اش گفت:من عمیقا احساس خوشبختی میکنم . هر شب تا دیر وقت بیدارم و به همسر و فرزندانم سر میزنم و آنها را نگاه میکنم و خداروشکر میکنم برای داشتن چنین خانواده ای. من سه فرزند دارم که دخترم فرزند اول است و دو پسرم بعد از او به دنیا آمده اند.

در بخش پایانی این گفتگو احمد نجفی یک پالتو را که متعلق به 28 سال پیش بود و از یک تیمسار هدیه گرفته بود به موزه برنامه دورهمی تقدیم کرد.

*******

در خانه این خانواده دوست داشتنی به سه زبان فارسی، روسی، انگلیسی صحبت می شود که بسیار جالب توجه است. دریا، همسر احمد نجفی بانوی دورگه اوکراینی ـ روسی است و فرزندان این خانواده همگی چهره و قد و قامتی شبیه به مردمان نژاد روس دارند. همه اعضای خانواده خوشرو و مهربان هستند و گپ و گفت با آنها لذت بخش است. در این شماره مهمان جمع گرم خانواده احمد نجفی شدیم و با آنها در مورد ارتباط شان با هم، تفریحات، سفرها، برنامه های مشترک و خاطرات بامزه و جذاب شان گپی مفصل زدیم.

گفتگو با احمد نجفی و همسر و فرزندانش در دی ماه 1394

احمد نجفی: ما حدود 19 سال است با هم ازدواج کرده ایم و خدا را شکر ارتباط خوبی داریم. مثل همه زن و شوهرها با هم حرف می زنیم و گاهی بحث می کنیم ولی خوشبختانه خانه ای آرام داریم. همسرم مادری بسیار خوب است و همیشه در حال رسیدگی به بچه ها و وضعیت تحصیلی شان و. . . است. من مرتب به سفرهای کاری می روم و اگر تهران باشم هم معمولا سرگرم کار هستم ولی سعی می کنم در رسیدگی به وضعیت بچه ها تا جایی که بتوانم به دریا کمک کنم. همسر بسیار خوبی دارم و از این بابت احساس شادی و خوشبختی می کنم.

دریا: البته ما 20 سال است با هم ازدواج کرده ایم. من فکر می کنم این 20 سال زندگی مشترک ما خیلی زود گذشت و همان طور که شوهرم اشاره کردند همراه با رضایت بوده است. ابتدای ورودم به ایران برایم همه چیز تازه بود و خیلی سخت گذشت. من از همه چیز می ترسیدم حتی از صدای فروشنده ها.

احمد نجفی: منظورشان فروشنده های وانت دار است که با بلندگو در کوچه و خیابان فریاد می زنند. دریا فکر می کرد اینها اعلام می کنند خارجی ها باید از ایران بروند. (می خندد)

دریا: زبان فارسی بلد نبودم و از همه چیز می ترسیدم اما کم کم که با زبان فارسی و فرهنگ ایران آشنا شدم خیالم راحت شد و حالا بهم خوش می گذرد. (می خندد)

دریا: من نیمه روس و نیمه اوکراینی هستم و از ابتدا با زبان مادریام با بچه ها صحبت کردم. بچه هایم تسلط کامل به زبان روسی دارند و در خانه هم معمولا به این زبان و البته فارسی صحبت می کنیم. من خیلی زبان مادریام را دوست دارم و علاقه مند بودم بچه ها نیز به این زبان با من حرف بزنند.

احمد نجفی: من هم دیگر در این سال ها با زبان روسی آشنا شده ام و به خوبی می فهمم ولی بچه ها مرا در حرف زدن به این زبان تنبل کرده اند تا می خواهم چیزی به روسی بگویم بچه ها جمله هایم را تکمیل می کنند؛ به همین خاطر حرف زدنم به زبان روسی همیشه با مکمل همراه بوده است. (می خندد)

با بچه هایم رشد کردم

دریا: من و بچه هایم با هم بزرگ شدیم و رشد کردیم. وقتی فرزند اولم به دنیا آمد من 22سال داشتم و کسی هم کنارم نبود تا به من کمک کند. مادرم فقط یک ماه کنارم بود و خانواده ام از من دور بودند. خیلی از فوت و فن بچه داری چیزی نمی دانستم اما با مطالعه و خواندن کتاب های کودکیاری کمی در مورد نگهداری نوزاد اطلاعات به دست آوردم؛ البته مادر و خواهر همسرم هم به ما سر می زدند و از آنها هم چیزهایی یاد می گرفتم. الان که به گذشته فکر می کنم می بینم واقعا کم تجربه بودم و شاید اگر دوباره بتوانم به گذشته برگردم کارهای دیگری انجام می دهم اما چنین چیزی امکان ندارد و بچه ها دیگر بزرگ شده اند و از چند سال دیگر هم زندگی خودشان را خواهند داشت و فقط شایان پیش ما خواهد ماند. (می خندد)

همسر احمد نجفی سید احمد نجفی شوشتری دختر احمد نجفی خانواده احمد نجفی پسر احمد نجفی بیوگرافی همسر احمد نجفی بیوگرافی احمد نجفی ازدواج مجدد بازیگران

دخترم امسال دانشجو شد

احمد نجفی: دخترم امسال وارد دانشگاه شد و قرار است در رشته مترجمی زبان انگلیسی ادامه تحصیل دهد. این رشته انتخاب خودش بود و من هم به خاطر علاقه ای که به یادگیری زبان دارد، او را تشویق کردم. مریم به چند زبان مسلط است و کلا یادگیری زبان های مختلف را دوست دارد.

مریم نجفی: زبان های روسی، فارسی و انگلیسی را به خوبی بلدم. علت اینکه مترجمی زبان انگلیسی را انتخاب کردم این بود که دوست داشتم این رشته را به صورت آکادمیک ادامه دهم؛ البته دوست دارم در کنار اینها زبان های دیگر را هم یاد بگیرم؛ مثلا به زبان چینی خیلی علاقه دارم و قصد دارم یادگیری این زبان را هم آغاز کنم.

احمد نجفی: مریم استعداد و آمادگی یادگیری زبان فرانسه را هم دارد و دو سال هم این زبان را دنبال کرده است ولی به خاطر زمانی که باید برای تحصیل و کنکور می گذاشت نتوانست این رشته را ادامه دهد.

شغل بازیگری هم مانند همه شغل هاست

دریا: به نظر من بازیگری هم مانند همه شغل های دنیاست. برخی افراد شغلی دارند که باید صبح بروند سرکار و عصر بازگردند اما شغل همسرم زمانبندی دقیق و منظمی ندارد. ایشان گاهی مرتب سر کار یا در سفرهای کاری هستند و گاهی هم در خانه مشغول به کارند. من به این روند عادت کرده ام از ابتدا هم می دانستم با یک بازیگر و سینماگر ازدواج می کنم و سختی های این کار را می شناختم و آمادگی داشتم چون از همان ابتدا با هم همکار بودیم.

ازدواج مثل هندوانه است

احمد نجفی: ما از ابتدا به فکر ازدواج نبودیم؛ یعنی ازدواج در برنامه مان نبود. در ابتدا همکار بودیم و بعد از مدتی من به دریا زنگ زدم تا برای یک گروه دیگر او را دعوت به کار کنم. خلاصه تماس های تلفنی یک سال ادامه داشت و در نهایت با هم ازدواج کردیم. من همیشه می گویم ازدواج مثل هندوانه است. گاهی ممکن است هندوانه قرمز باشد ولی شیرین نباشد و گاهی ممکن است شیرین اما سفید و بی رنگ و رو باشد ولی بعضی وقت ها هم شیرین است و هم قرمز و خوشرنگ. ازدواج ما هم مثل یک هندوانه بود که خوشبختانه هم قرمز و خوشرنگ است و هم شیرین.

دریا: ولی به نظر من احمد از همان ابتدا قصد ازدواج داشت. (می خندد)

همکاری ابتدایی ما

احمد نجفی: در زمان همکاری مان شناختی نسبی از ایشان پیدا کردم و متوجه شدم خانمی بسیار فهمیده، مهربان و باصداقت هستند. اتفاقا در طول مدت همکاری مان من خیلی جدی بودم و چند بار هم از دست من به خاطر فشار کار گریه کرد. (می خندد) در کشوری که کار می کردیم عادت نداشتند در زمان فیلمبرداری یک فیلم ساعات طولانی کار کنند ولی ما به خاطر فشار مالی مجبور بودیم گاهی حتی 12ساعت در روز کار کنیم که باعث سختی و دلخوری گروه خارجی و دریا شده بود.

دریا: البته دلخوری من از کار زیاد نبود. من بنا بر وظیفه خیلی به گروه ایرانی کمک می کردم و از مدیران می خواستم مثلا راس ساعت شش صبح وسایل سر صحنه حتما آماده باشد ولی آنجا این طور نیست و با این فشردگی از کار آشنایی ندارند؛ حتی مدیران استادیو به من می گفتند: «تو با آنهایی یا با ما؟» (می خندد) ولی من اصرار داشتم همه چیز روی نظم باشد تا گروه های دیگر هم در کشور من کار کنند و راحت باشند و تجربه خوبی داشته باشند. خلاصه از طرفی گروه ایرانی اصرار داشت همه چیز مهیا باشد و از طرفی گروه اوکراینی با این روند کاری آشنا نبود و البته به دنبال پول بیشتر بودند ودر این میان فشار زیادی روی من بود و چند بار گریه ام گرفت.

ریسکی که نتیجه داد

دریا: ازدواج من ریسک بود. مادرم همیشه می گوید: «نمی دانم چرا اجازه دادم تو ازدواج کنی و از کشور بروی؟» (می خندد) ما هیچ شناختی از ایران نداشتیم. یادم هست مادرم روبه روی عکس من در اتاق نشسته بود و می گفت: «من چطور به تو اجازه بدهم از کشور بروی؟ نکند بروی و همسر چهارم شوی یا اینکه تو را بفروشند» (می خندد) البته احمد را دیده بودند ولی چون ما آن زمان به زبان انگلیسی با هم صحبت می کردیم و پدر و مادرم به این زبان آشنا نیستند نمی توانستند با ایشان مستقیم صحبت کنند و من ترجمه می کردم.

من تا قبل از آشنایی با همسرم هرگز خارج از کشور هم نرفته بودم و همه خانواده ام نگران بودند ولی نمی دانم چرا من خیلی مطمئن بودم و نگرانی در وجودم نبود. من مستقیم به ایران نیامدم؛ ابتدا به ترکیه رفتم. ما در ترکیه دوست مشترکی داریم که مرا به منزل خود برد و پس از چند ساعت به تهران پرواز کردم و احمد در فرودگاه منتظرم بود و بعد هم عقد کردیم.

ما جشن عروسی نگرفتیم و الان کمی به خاطر این موضوع پشیمانم (می خندد) ولی اینها واقعا خیلی مهم نیست. من بعضی از دوستانم را می بینم که عروسی های خیلی مجلل و پرخرج داشته اند اما یک سال بعد طلاق گرفته اند.

همسر احمد نجفی سید احمد نجفی شوشتری دختر احمد نجفی خانواده احمد نجفی پسر احمد نجفی بیوگرافی همسر احمد نجفی بیوگرافی احمد نجفی ازدواج مجدد بازیگران

سفر تابستانی ما به کی اف

دانیال نجفی: ما تابستان ها را در کی اف و در کنار مادربزرگ و پدربزرگم سپری می کنیم. کی اف پر است از رودخانه و یکی از تفریحات ما چادر زدن کنار رودخانه است. گاهی حتی دو یا سه هفته در چادر و طبیعت و در کنار رودخانه می مانیم که بسیار لذت بخش است.

دریا: بچه هایم کنار این رودخانه بزرگ شدند و کلی خاطره از آن داریم.

احمد نجفی: وقتی کنار رودخانه هستیم یا بچه ها آنجا چادر می زنند کاملا از تکنولوژی دور می شویم؛ یعنی از برق و آنتن موبایل خبری نیست. غذا و ماهی را که از رودخانه می گیرند روی آتش می پزیم. همسرم خودش هم از بچگی همراه خانواده کنار این رودخانه چادر زده اند و کلی از این مکان خاطره دارند.

دریا: این منطقه حدود 40 کیلومتر از شهر کی اف دور است؛ البته در زمان کودکی ما با قایق به آن منطقه می رفتیم ولی الان دیگر همه تنبل یا پولدار شده اند و با ماشین کنار رودخانه می روند. منطقه ای زیبا و بکر است و ماندن در آنجا حس آرامش به انسان می دهد.

احمد نجفی: همه چیز این منطقه عالی است به جز پشه هایش. (می خندد) واقعا تحمل پشه های کنار رودخانه را ندارم وقتی هم بچه ها چادر می زنند من یکی، دو روز می مانم و برمی گردم شهر تا تجدید قوا کنم و بعد از چند روز دوباره برمی گردم. وقتی هم در منطقه جنگلی هستم مرتب از داروهای دورکننده حشرات استفاده می کنم ولی بچه ها دیگر عادت کرده اند و اذیت نمی شوند.

هر سال لحظه سال تحویل در خرمشهر هستیم

دریا: من خیلی به جنوب ایران سفر کرده ام. ما سال نوی ایرانی را آنجا سپری می کنیم.

احمد نجفی: ما هر سال سال تحویل در خرمشهر هستیم؛ البته دیگر آنجا فامیلی نداریم و فقط چند دوست خانوادگی داریم.

دریا: من جنوب ایران را دوست دارم. ما به اهواز، آبادان، خرمشهر و شوشتر سفر کرده ایم. در این شهرها گاهی حتی هنوز جای گلوله ها روی دیوارها را می بینیم و ناراحت می شویم.

احمد نجفی: بچه ها همیشه از سفر به جنوب استقبال می کنند و آنجا را دوست دارند. شایان دوست داری در جنوب چی بخوری؟

شایان نجفی: دل و جگر. (می خندد)

احمد نجفی: زیر پل خرمشهر منطقه ای وجود دارد که از معدود نقاط آباد شهر است. آنجا پر است از بساطی ها و مغازه های دل و جگرفروشی و بچه ها عاشق این غذا هستند.

همسر احمد نجفی سید احمد نجفی شوشتری دختر احمد نجفی خانواده احمد نجفی پسر احمد نجفی بیوگرافی همسر احمد نجفی بیوگرافی احمد نجفی ازدواج مجدد بازیگران

تلاش برای ورود به تیم ملی نوجوانان بسکتبال

احمد نجفی: دانیال و شایان خیلی به بسکتبال علاقه دارند. دانیال که به صورت جدی این رشته را دنبال می کند و برای ورود به تیم ملی نوجوانان هم تست داده که امیدواریم به زودی خبر های خوبی به ما برسد. فعلا حدود 80 نفر انتخاب شده اند و ما امیدواریم و دعا می کنیم دانیال هم در انتخاب نهایی باشد.

دانیال نجفی: به خاطر علاقه ام به بسکتبال همیشه تمرین می کردم و وقتی دبستانی بودم کلاس بسکتبال می رفتم که بعد کلاس را رها کردم سراغ فوتبال رفتم ولی بعد از مدتی باز هم به کلاس های بسکتبال در باشگاه انقلاب رفتم و تمرین های شخصی هم زیاد داشتم. پیشرفتم بد نبود و قد و فیزیک بدنی ام هم برای این ورزش خوب است. در تست های ابتدایی انتخابی تیم ملی شرکت کرده ام و خیلی دوست دارم موفق شوم.

احمد نجفی: این قد و قامت البته بی مشکل هم نیست و ماشاالله پای دانیال 48 است که ما برای پیدا کردن کفش برایش مشکل داریم. (می خندد) معمولا عمه اش از آمریکا برایش کفش می فرستد چون اگر هم اینجا کفش ورزشی با سایز بزرگ پیدا شود، خیلی گران است.

بچه هایم با ملاحظه هستند

احمد نجفی: بچه هایم خیلی باملاحظه اند و خرج تراشی نمی کنند. من گاهی می شنوم که والدین می گویند بچه های امروز خیلی پرتوقع شده اند اما واقعا بچه های من این طور نیستند. بچه های من هم کامپیوتر و لوازم ضروری زندگی امروز را نیاز دارند که خب، طبیعی است اما واقعا اهل توقعات بالا و خرج گذاشتن روی دست من و مادرشان نیستند. من هرگز از بچه هایم نشنیده ام که به من یا مادرشان بگویند: «چرا فلان چیز را نداریم؟» یا «چرا فلان چیز را برای مان نمی خرید؟» خدا را شکر مادرشان خیلی خوب تربیت شان کرده است.

از اوکراین خرید می کنیم

دریا: ما اکثر خریدهای مان را از کی اف می کنیم. سه ماه در سال آنجا هستیم و موقعیت خوبی در اختیار ما قرار می دهد تا چیزهایی راکه نیاز داریم از همان شهر تهیه کنیم. من از همسرم ممنونم که از ابتدای ازدواج مان این موقعیت را برایم فراهم کرده تا در سال چند ماه در شهر خودم و در کنار خانواده ام باشم چون واقعا بدون کشورم و بدون حضور در کنار خانواده ام نمی توانم زندگی کنم. نیمی از وجودم متعلق به آن کشور و خانواده ام است.

احمد نجفی: بچه ها تعطیلات تابستان را کنار پدربزرگ و مادربزرگ شان سپری می کنند. قطعا آنها هم این حق را دارند که نوه ها و دخترشان را ببینند و در کنار آنها باشند. در مورد خرید هم باید بگویم واقعا آنجا هزینه ها کمتر است و شاید نصف اینجا باشد. همسرم هم در خرید خیلی بادرایت است و اغلب در حراج ها با دقت خرید می کند.

کی اف؛ شهری در پارک

دریا: چیزهایی که در ایران شاید نداشته باشیم یا کم باشد و دل مان برای شان تنگ شود به نحوی در کی اف جبران می کنیم. شهر تهران طبیعت سرسبز کمی دارد یا هوا آلوده است و موزه ها در این شهر کم هستند اما شهر من پر از موزه و پارک است و در قلب طبیعت بنا شده و هوای خوبی دارد.

احمد نجفی: اصلا معروف است که می گویند همه شهر ها پارک دارند اما کی اف در پارک ساخته شده است.

به موزه جنگ اوکراین حسادت می کنم

احمد نجفی: همان طور که همسرم اشاره کرد، شهر کی اف پر از موزه های تخصصی است. یکی از موزه های آنها موزه جنگ است که من وقتی می بینم اذیت می شوم. آنها چهار سال جنگیده اند و موزه ای به این عظمت و زیبایی دارند ولی ما که سابقه هشت سال دفاع را داریم هنوز موزه ای آبرومند در این زمینه نداریم. من هر سال موزه جنگ اوکراین را بازدید می کنم اما در خرمشهر وقتی از جلوی موزه دفاع مقدس رد می شوم، غصه می خورم. به تازگی شنیده ام قرار است باز هم یک موزه دفاع مقدس ساخته شود که امیدوارم این خبر صحت نداشته باشد چون فقط حیف کردن پول مردم است.

آرزویم برای همسر و فرزندانم سلامت است

احمد نجفی: بزرگ ترین آرزویم برای همسر و فرزندانم سلامت است چون همه چیز بر پایه سلامت است و بقیه مسائل با داشتن آن حل می شود. سالم که باشید می توانید به اهداف تان برسید، کار، پول و درآمد داشته باشید و به آرزوهای تان هم دست یابید. من هر شب برای سلامت خانواده ام دعا می کنم و از خدا برای شان تندرستی می خواهم.

دریا: آرزوی من هم برای همسر و فرزندانم سلامت است و دوست دارم بچه هایم به اهداف و آرزوهای شان برسند.

وسوسه بازیگری نداریم

دانیال نجفی: شغل پدرم را دوست دارم و حتی دوست دارم بازیگری را امتحان کنم اما دغدغه این کار را ندارم و علاقه اصلی ام انیمیشن است. در آینده ،فیلمسازی کاملا به انیمیشن متکی خواهد شد و همه چیز کامپیوتری خواهد شد.

مریم نجفی: من بارها به بازیگری فکر کرده ام و حتی اطرافیان و دوستانم از من می پرسند حالا که پدرت یک سینماگر است چرا بازیگری را امتحان نمی کنی؟ واقعیت این است که من هم مثل برادرم چندان دغدغه این کار را ندارم و نمی دانم در این زمینه استعدادی دارم یا نه؟ اما اینکه بازیگری را یک بار امتحان کنم برایم جذاب است.

شایان نجفی: من هم بازیگری را دوست دارم ولی دلم می خواهد نقاش شوم.

گفتگو با احمد نجفی بهمن 1391

زندگی کنجکاوانه سیداحمد نجفی! مثلا چه نوع کنجکاوی هایی داشتید که زندگی شما را مدام تغییر می داد؟

مثلا در پانزده سالگی من یکدفعه تصمیم گرفتم بروم آمریکا، 47 سال قبل، در شرایط خاص آن روز، بدون اتکا به خانواده، هوس کردم بروم آمریکا، وقتی به پدرم گفتم، پدرم با تمسخر و خنده گفت: چشم ا نشاءالله می فرستمت آمریکا!

شغل پدرتان چی بود؟

شغلش صادرات بود، وضع مالی اش هم عالی بود، پدرم یکی از تاجرهای بزرگ خوزستان بود، پدرم این طور نبود که ناز بکشد و پول تو جیبی در جیب ما بگذارد، در خانواده ما زمانی شما به پول جیبی ات می رسیدی که درس بخوانی، نمی خواندی ریالی هم نصیبت نمی شد، پدرم در خیابان های خرمشهر، بچه های شیخ خزعل را نشانم می داد و می گفت من از پدر اینها پولدارتر نیستم، ببین دارند گدایی می کنند چون درس نخوانده اند، به من می گفت ببین! نصف بازارهای خرمشهر مال همین هاست، ولی چون مغز ندارند عقل ندارند به این وضع افتاده اند، پدرم خیلی اصرار داشت که باید درس بخوانی.

خوب سفر آمریکا در پانزده سالگی به کجا رسید؟ رفتید؟

بله! رفتم! من شنیده بودم که سازمان پیشاهنگی وقت می خواهد یک عده را جمع کند و یک اردوی پیشاهنگی هم در آمریکا برگزار می شود، رفتم نام نویسی کردم و مدیر سازمان پیشاهنگی خرمشهر را قانع کردم که من پیشاهنگم در حالی که نبودم! فقط و فقط برای این که بروم آمریکا این کار را کردم، به مدیر پیشاهنگی خرمشهر گفتم ببین برای تو خوب است می گویند از خرمشهر دو یا سه نفر را ببرند آمریکا، همین طوری هم شد،، آن سال هفت نفر از ایران به آن اردوی پیشاهنگی در آمریکا رفتند، سه نفر از خرمشهر بودند، آن دو نفر دیگر هم دوستان خودم بودند که با من آمدند، این مربوط است به سال 1964 میلادی، یعنی سال 1343 شمسی.

عکس العمل پدر چه بود؟

به پدرم گفتم هفته دیگر دارم می روم آمریکا، می گفت خوش آمدی! هنوز باور نمی کرد، این نشانه همان کنجکاوی ام بود می خواستم بدانم آنجا چه خبر است؟ آمریکایی ها زیاد خرمشهر می آمدند، در خرمشهر، کنسولگری آمریکا بود، به آن اردوی پیشاهنگی رفتیم و جالب است منی که تا به آن روز پیشاهنگ هم نبودم، به عنوان بهترین پیشاهنگ جوان جهان انتخاب شدم.در آن سالی که ما به آمریکا رفتیم، 59 هزار پیشاهنگ از سراسر جهان اردو زدند، زمانی بود که جانسون رئیس جمهور آمریکا بود، از بین 140 کشور دنیا اول شدیم، ما حتی الفبای پیشاهنگی را بلد نبودیم وقتی کنجکاوی تبدیل به حرکت شد این اتفاق برایم افتاد و مسیر زندگی ام را عوض کرد.

کنجکاوی و ماجراجویی بعدی که احمد نجفی را در زندگی جلو انداخت چه بود؟

وقتی از اردوی پیشاهنگی برگشتم، دیپلم را گرفتم و سربازی را هم رفتم و بعد تصمیم گرفتم بروم آمریکا لیسانس بگیرم، نمی خواستم از پدرم کمک بگیرم، من آن سال ها، در یک خشکشویی در بندرعباس شریک بودم، سهمم را به 15 هزار تومان فروختم و راهی آمریکا شدم.

در چه سالی؟

سال 1352.

پس چه زمانی پایتان به سینما باز شد؟

من سال 53 دستیار آقای کیمیایی شدم در فیلم غزال، آن هم خودش ماجرا دارد، خیلی خلاصه بگویم که من همیشه در حال کار کردن هستم؛ اصلا وقتی بیکار شوم آدم خوبی نیستم!نه خودم پدرم تولیدکننده بود همیشه هم می گفت این مملکت به تولید احتیاج دارد، ذهنیتم با تولید عجین شده است.

رشته شما در دانشگاه چه بود؟

طراحی صحنه.

برگردیم به آن مقطعی که شما از هتل استعفا دادید رفتید دوباره سر کار تا سال 56 که وارد فیلم غزل شدید چی شد که شما وارد این کار شدید و از چه سالی شما وارد سینما شدید؟

خیلی اتفاقی، البته اتفاقی که به هر حال ممکن بود بیفتد من در استودیو میثاقیه دوستی داشتم که مدیر پخش بود، آقای مجید مجیدی رزاق؛ خیلی هم آدم معروفی است، در 70 یا 80 تا فیلم مدیر پخش فیلم بود بهترین تهیه کننده ها سه فیلم بیشتر در دست تهیه ندارند او 70 فیلم در دست داشت، پخش میثاق بزرگ ترین پخش ایران بود، وقتی به آن دفتر می رفتم، می دیدم که یک عده آدم می روند و می آیند، به بعضی ها که خوشم می آمد کمک می کردم ولی در همین حد آن موقع کیمیایی به همین دفتر پخش می آمد، با منفردزاده، پاتوق بود به اصطلاح، یک روز که رفتم یک فیلمی دیدم هنوز هم یادم است همه جا هم گفتم به نام صلاه ظهر. من هم به هوای آن فیلم گفتم لابد یک اقتباس خوب کردند بروم ببینم وسط فیلم حالم بد شد. فردین بود ایرج قادری بود خیلی هم تلاش کرده بودند. ضوابط و روابط فیلم فارسی را کشانده بودند به مذهب، من حالم از دیدن این فیلم بد شد، آمدم در دفتر میثاقیه نشستم، همین که رسیدم شروع کردم بد و بیراه گفتن به فیلم، آقایی که آن طرف اتاق بود و من نمی دیدیمش گفت آقا شما این همه توهین می کنی به سینمای ایران فیلم گاو را دیدی؟ گفت شما فیلم گاو را فیلمفارسی می دانی؟ از همان دور جوابش را دادم که با یک گل بهار نمی شود! باز پرسید قیصر چی؟ جواب دادم قیصر هم در در روابط و زمینه فیلم فارسی متولد شده، جا خورد بعد گفت بیا بریم با هم ناهار بخوریم، این آقا مسعود کیمیایی بود و این آغاز دوستی من با او و ورودم به سینما بود.کیمیایی گفت دستیار می خواهم، گفتم دستیاری اصلا چی است؟ پیش خودم گفتم احمد! برو این کار را هم یاد بگیر و همین هم شد.

اولین کار احمد نجفی در سینمای ایران؟

سر فیلم غزل، یک کلبه می خواستند، آن را کاملا خودم ساختم و حتی بدون این که به من بگویند، یک اصطبل هم برایشان ساختم!

حالا می رسیم به مقطع انقلاب شما بعد از پیروزی انقلاب، تا سال 59 معاون معاون شبکه دو شدید، چطور این اتفاق افتاد؟

بعد از پیروزی انقلاب، مسعود کیمیایی رئیس شبکه دو شده بود، همان موقع هم یک عده با پز روشنفکری با تلویزیون همکاری نمی کردند که ما با انقلاب مخالف هستیم از همین حرف هایی که هنوز هم می گویند. من به دلیل نزدیکی و دوستی که با کیمیایی داشتم تلویزیون رفتم، از کیمیایی پرسیدم مسعود! ما برای چی می رویم تلویزیون؟ گفت این انقلاب نیاز به تصویر دارد، حرف قشنگی بود، این بود که راهی تلویزیون بعد از انقلاب شدم.

چه کار کردید در تلویزیون؟

آن موقع در شبکه دو مدتی قائم مقام رئیس شبکه بودم و رئیس سیمافیلم، گروهی را جمع کردم برای آموزش دیدن و کادرسازی تلویزیون بعد از انقلاب، البته همه کارهایمان به نتیجه نرسید، ایده من این بود که باید بچه های شانزده ساله را به تلویزیون بیاورم و این کار را هم کردم.

چرا از تلویزیون رفتید؟

اواسط سال 1358 به عنوان نماینده صداوسیما در قاره آمریکا منصوب شدم، منتها خوردیم به بحث گروگانگیری و سفارت آمریکا. هفت یا هشت روز بعدش این اتفاق افتاد و تمام بودجه هایمان را بلوکه کردند و بستند. کارتر اولین کاری که بعد از گروگانگیری کرد، این بود که پول های دولت ایران را بلوکه کرد و کار ما هم در نطفه خفه شد. ما آنجا چهار یا پنج دفتر داشتیم. تلویزیون یک اسب آبی است همه اش باید به آن خوراک بدهی. ما رفتیم سراغ فیلم های انقلابی. آن موقع نیکاراگوئه تازه انقلاب شده بود. با آن نگاه سیاسی و به قول خودمان ضدامپریالیستی بودم. بعد از این که تصادف کردم، دفاترم را ناچار بستم، شش ماه در صندلی چرخدار بودم.

تا سال 67 چی کار می کردید در این عرصه؟

آمریکا ماندم، رفتم آنجا مشغول کار شدم. برای فوق لیسانس از دانشگاه وودبری پذیرش گرفتم. می خواستم جای دیگر رشته اقتصاد بخوانم. هنوزم دستم تو گچ بود که جنگ شد، آمدم ایران، به خاطر جنگ رفتم خرمشهر.

چه کار کردید؟

یک سری دعوا کردیم با عراقی ها بالاخره!

یعنی واقعا جنگیدید؟

پس چیکار کردم؟ شهرم بود کلاش هم داشتم جنگیدم، ژ3 داشتم البته بیشتر با دوستان و آشنایان و بچه های خرمشهر در گروه امداد بودیم رفتیم آنجا. بیشتر آنهایی که شهید شده بودند پیدا می کردیم یا خاک می کردیم یا می بردیم. من زیاد هم دنبال تیراندازی نبودم، در ذاتم نیست. زبان من بیشتر کارکرد داشت، زبان من از ژ3 برنده تر است!

سقوط خرمشهر کجا بودید؟

ما برای انتقال مجروحان به دورود آمده بودیم که شنیدیم خرمشهر سقوط کرد. اما آنجا یک اتفاق جالب افتاد، نزدیک بود ما را در دورورد بگیرند، چون آن روزها شایع شده بود یک هواپیمای آمریکایی را زده اند و مردم فکر می کردند من هم آمریکایی هستم!

در سینمای ایران هم شما اغلب نقش آمریکایی ها یا غربی ها را بازی کردید؟ به نوعی سرقفلی شماست در سینما! ادامه بدهید، بعد چه کردید؟

آمدیم و دوباره برای ادامه تحصیل فوق لیسانس رفتم. باز به دلیل سقوط خرمشهر و از دست دادن منابع پولی مجبور شدم کار کنم تا نصفه های فوق لیسانس گرفتم و ول کردم شروع کردم به کار کردن. کار و در خارج در آمریکا خیلی سخت است. من در پارکینگ کار کردم، راننده تاکسی بودم. کمی بعد، خودم شرکت زدم بچه های ایرانی هم همه آمدند و یک شورای تعاونی درست کردم. بعد از آنجا بلافاصله لموزین زدم کار تشریفاتی ما خوردیم زمین به خاطر المپیک 1984 خب 80 آمریکایی ها نرفتند روسیه 84 هم تحریم بود همه چی خوابید پدرمان درآمد هر چی ماشین خریده بودیم رو دستمان ماند آن موقع ماشین هایی که خریده بودیم 50 یا 60 هزار دلار بود بدهکار بودیم، یک دوستی یک حرف بزرگی به من زد گفت تو در یک بیزینسی داری کار می کنی که از پشتش دود می آید این کار نیست، فردایش ماشین را فروختم آمدم ایران 1366 یا 1365 آمدم با کیمیایی در در کارگاه آزاد به عنوان قائم مقامش آن موقع فیلم «شیرک» مهرجویی می خواست شروع شود و فیلم آقای صدرعاملی که اسم مریم و مسعود داشت آن موقع تازه تولید کارگاه بود سرمایه گذاری کار من به عنوان این که نظارت می کردم تا این که سر فیلم «سرب» به دلیل نگرانی هایی که داشتم و نوع فیلم و نگاهش می دانستم از کجا سرچشمه گرفته، مخالفت کردم با مسعود و قهر کردیم و آمدم بیرون.

ولی خیلی ها اوج بازی شما در سینمای ایران را بازی فوق العاده شما در «سگ کشی» بیضایی می دانند.

«سگ کشی» را خیلی دوست دارم، شمسایی این که دخترخاله مادر من است از بچگی می شناسمش این ارتباط سر بازی پیدا شد. این بده و بستان ایجاد شد و خروجی اش آن شد که دیدید، وقتی با بازیگر روبه رویت راحت باشی، در می آید. دیگر این چیز عجیب و غریبی نیست. وقتی ارتباط چشمی و دلی با بازیگر داشته باشی، در می آید. بعضی وقت ها بازیگر روبه رویت را نمی شناسی اغلب هم همین است. تکنیک است نه این که حس و حال داشته باشی و خروجی اش ماندگار نمی شود.

حالا برگردیم باز به آن ماجراجویی ذاتی شما، در زندگی شخصی خود ماجراجویی هم داشتید؟

به بچه ها می گویم بزنید بیرون از جلدتان، دنیای قشنگی است اما دنیای پرماجرایی است. بیایید بیرون نایستید یکی بیاد انتخابتان کند. انتخاب کنید، از کار نترسید از کوچک بودن کار هم نترسید.

ازدواجتان برای کی بود ازدواج جدیدتان؟

سر قسمت فیلم «کارآگاه علوی» که در اکراین می گرفتیم عاشق شدم، این عاشق شدن از جنس هل شدن هم نبود، خانمم مترجم بود و اتفاقا از سختگیری من سر کار بشدت هم عصبانی شده بود و حتی گریه اش گرفته بود، من سر کار، آدم بدعنقی هستم! تعارف با هیچ کس ندارم و داد و بیداد می کنم، به هر حال ما نهایتا ازدواج کردیم.

شما در انتخابات ریاست جمهوری سال 84 یک برنامه «صندلی داغ» داشتید با آقای قالیباف، یادتان هست؟ خیلی هم سروصدا کرد.

من جنس قالیباف را به دلیل برادر شهیدش و حضور خودش در بیست و یک سالگی در جبهه ها دوست داشتم. البته من ایشان را دعوت نکردم، تهیه کننده دعوتش کرد، ولی این برنامه یک حاشیه داشت، یک عده متاسفانه مشاور هستند همیشه فکر می کنند به خیال خودشان دارند کار خوب می کنند، قبل از شروع برنامه، وقتی داشتیم غذا می خوردیم این مشاوران اطراف آقای قالیباف از من خواستند که سوالات برنامه را به آنها بدهم که من بشدت مخالفت کردم. خروجی برنامه هم خوب شد، چون طبیعی بود این نقشه نبود، امکان ندارد شما براحتی یک سردار جنگی را به گریه در بیاوری.

خلأ مهم سینمای ایران از نگاه احمد نجفی؟

روراست بگویم من غرور ملی در فیلم ها نمی بینم، وقتی می گویم بحث ملی یادتان نرود تمام سنت ها و روش ها و اسلام هم در آن است هویت ملی را عرض می کنم شما بالاخره یک ایرانی هستید یا که نیستید اصلا من این را نمی بینم در سینما یا تلویزیون در سینمای آمریکا همیشه برای خاطر هیچ و پوچ این غرور ملی را به مخاطب نشان می دهند.

بیشترین هزینه ای که یا تلخ ترین هزینه ای شما تاکنون که دادید چه چیزی بوده است؟

غیر از بحث خانواده و از دست دادن عزیزانی که داشتم متاسفانه ممنوع الکاری من بود در تلویزیون و بعد سینما حدود 15 یا 16 سال پیش و در عین ناآگاهی از این که چرا و هنوزم واقعا نمی دانم یعنی یک موقع است آدم درون خود را می کاود خدایش در تلویزیون که من فهمیدم نمی خواهم اسم ببرم پای تلفن گفت می خواستیم روی یک عده را کم کنیم ایشان هم روش این را بصراحت به من گفت.ما متاسفانه الی ماشاالله مدیران نااهل را داریم، بگذارید این را بگویم، اینها آبروی مرا بردند، مرا متهم کردند که با یک یک شبکه ماهواره ای فارسی زبان به نام پی.دی.اف مصاحبه کرده ام، حالا داستان چه بود؟ آن شبکه یک سی.دی درباره سینمای ایران که داخل پخش شده را خریده بود از شبکه خودش پخش کرده بود، آقایان نفهمیدند که من با آنها مصاحبه نکرده ام و آنها سی دی را پخش کرده اند.

همسر احمد نجفی سید احمد نجفی شوشتری دختر احمد نجفی خانواده احمد نجفی پسر احمد نجفی بیوگرافی همسر احمد نجفی بیوگرافی احمد نجفی ازدواج مجدد بازیگران

الان که دیگر ممنوع الکار نیستید؟

نه نیستم از وقتی دیگه آقای احمدی نژاد آمد خدا را شکر بحث ممنوع الکاری در سینما کنار گذاشته شد خداییش این را باید بگویم، چند نفر بازیگر معروف سینما بودند، ایشان جلوی همه ما رسما دستور دادند که اینها از ممنوع الکاری دربیایند، آقای احمدی نژاد گفت این چه کاری است؟ ما این همه پول خرج می کنیم مردم بروند سرکار شما، ممنوع الکار می کنید؟

بدترین و تلخ ترین خاطره زندگی شما چیست؟

فوت همزمان همسر سابق من و دایی ام که به من نزدیک بودند. خیلی دوست شان داشتم و برایم عزیز بودند. به فاصله 15 دقیقه از دست دادمشان. متاسفانه ضربه وحشتناکی در زندگی من بود که هیچ وقت فراموش نمی شود.

و بهترین و شیرین ترین اتفاق زندگی شما؟

ازدواج با همسرم و تولد این سه فرزندم.

آشپزی هم می کنید؟

در حد سوپ و املت. گاهی اگر بتوانم استیک درست می کنم. تابستان ها چندماهی تنها هستم چون خانواده ام برای دیدن پدربزرگ شان به اوکراین می روند. در آن زمان که تنها می مانم، گاهی چیزهایی را که بلدم برای خود می پزم. غذای خوب را دوست دارم اما زیاد غذایی نیستم.

در فضای مجازی چطور؟ شهرت دارید؟ اهل شبکه های اجتماعی هستید؟

نه، واقعا نیستم. به همین دلیل فیسبوک و توئیتر ندارم. گاهی به من می گویند به این قضیه بدبین هستی. می دانید کمی به زندگی خصوصی آدم لطمه می زند. برخی در این شبکه های اجتماعی با کلمات رکیک حرف می زنند و با آبروی هنرمندان بازی می کنند. دروغ هایی که می سازند، آدم را اذیت می کند. این طوری آرامش بیشتری دارم.

یادتان می آید سخت ترین نقشی که بازی کردید کدام بود؟

فیلم گروهبان مسعود کیمیایی و سگ کشی بهرام بیضایی. سخت به این دلیل که کار متفاوت بود. باید شخصیت را خیلی باور می کردی تا بازی اش کنی. بازی در فیلم پناهنده رسول ملاقلی پور خدا بیامرز هم خوب بود. این نقش بسیار به دلم نشست.

بهترین همبازی شما چه کسی بوده است؟

مژده شمسایی در سگ کشی، گلچهره سجادیه در گروهبان و خیلی از دوستان دیگر که الان حضور ذهن ندارم. اما همگی خوب بودند. بازیگرانی که کمک می کنند با حس بهتری کار کنی. ما بازیگران خوبی داریم اما متاسفانه اکنون نگاهشان به بازیگری در سینما و تلویزیون، کمی تکراری و صنعتی است.

شغل دوم هم دارید؟

تا دلتان بخواهد. دو سه تا شغل دوم دارم. (می خندد) یکی دو کار حاشیه ای دارم. کارهای تولیدی انجام می دهم. به هر حال باید خرج زندگی را درآورد. چون فقط با بازیگری نمی توان دخل و خرج را یکی کرد.

به نظر می رسد خیلی هم آدم ماجراجویی هستید؟

بسیار زیاد. اگه ماجراجو نبودم، تهیه کننده تاواریش نمی شدم. اگر ماجراجو نبودم، برای ساخت فیلم «من یک ایرانی ام» در این سوز سرما به اوکراین نمی رفتم. من دوست دارم برای کاری که فکر می کنم خوب است ذهنم را متمرکز کنم که بعدها غصه آن را نخورم.

یک هنرمند ورزشکار

من همیشه اهل ورزش بودم و والیبال، بسکتبال، شنا و پینگ پنگ بازی می کردم. پسر 17 ساله من هم به بسکتبال علاقه دارد و بازی می کند. او سانتِر است و پاس دادن هایش، بلندشدن هایش و توپ زدن هایش به سبک آمریکایی است. قد و قواره خوبی دارد و قدش 99/1 است. البته به او گفته ام فعلا وارد فضای حرفه ای نشود و کار بدنسازی انجام دهد.

ورزش برای بازیگران هم ضروری است و باعث می شود برای بازی در نقش های مختلف آمادگی داشته باشند. اخیرا جایی بودم و دیدم برخی بازیگران بدن های آماده ای ندارند و شکم هایشان هم جلوست! راه رفتن هایشان هم کج و کوله بود. با خودم گفتم یعنی تماشاگران ده هزارتومان پول بلیت سینما می دهند که به دیدن اینها بروند؟! من همیشه از بدنم مراقبت می کنم، روزانه کلی پیاده راه می روم و از کوچک ترین فرصتی برای شنا استفاده می کنم. من که قرار نیست «برد پیت» شوم؛ اما به هرحال به عنوان یک بازیگر باید بدن و فیزیک آماده ای داشته باشم تا بتوانم از پسِ نقش های مختلف برآیم. می دانستید که روس ها در ابتدای سال های سینمایشان وقتی می خواستند بازیگر انتخاب کنند، سراغ ورزشکارها می رفتند؟ چون بدنشان انعطاف داشت. نظر سازندگان آثار این بود که حس را می توان بعدا با تمرین و کار کردن به این افراد اضافه کرد. بهترین گزینه هم در این میان افرادی بودند که در سیرک فعالیت می کردند.

نتیجه ترکیب این بدن های آماده و تعلیمات و تمرینات بعدی، به معرفی بازیگران خوبی منجر می شد. سرگئی آیزنشتاین، کارگردان بزرگ روس و سازنده اثری چون «رزمناو پوتمکین» می گفت معتبرترین بازیگران کارهایم را از میان ورزشکارها انتخاب می کنم. خود من هم برای «من یک ایرانی ام» سراغ علیرضا حیدری رفتم و ببینید چه بازی کرده است.

مجری مشهور سیما و همسر روس تبار او + تصاویر همسر روسی و فرزندان احمد نجفی / عکس احمد نجفی در کنار همسر اوکراینی و فرزندانش (عکس) احمد نجفی ،مهمان امشب برنامه دورهمی +عکس فریبا نادری از همسر جدیدش و مادر شدنش می گوید +عکس فریبا نادری ازدواج مجدد کرد +عکس همسر دومش و جدیدش گریه و اشک های بهاره رهنما برای همسر سابقش /مهریه بهاره رهنما چقدر بود؟ هومن سیدی دوباره ازدواج کرد +عکس همسر دوم و جدیدش بابک جهانبخش دوباره ازدواج کرد +عکس همسر دومش بهاره رهنما دوباره ازدواج کرد +عکس عروسی و همسر دومش
بیوگرافی احمدی نجفی +مصاحبه و ماجرای ازدواج با همسر خارجی اش